Draco

Nie są to duże smoki, żaden nie przekracza 30 cm długości. Istnieją również inne jaszczurki, które potrafia przebywać drogą powietrzną pewne odległości, ale jest to tylko łagodne opadanie, jak na spadochronie, lub niewielkie przedłużenie skoków.

Natomiast jaszczurki z rodzaju Draco całkowicie zasługują na nazwę zwierząt latających, potrafią bowiem kontrolować kąt opadania.

Prof. Michał Siedlecki w swojej wydanej w roku 1913 książce poświęconej Jawie pisze o latających smokach, że:

"...przenoszą się z drzewa na drzewo skacząc i rozpinając błony w powietrzu; suną wtedy jak barwne motyle opadając ukosem powoli, a kiedy przybliżają się do miejsca, gdzie chcą usiąść, mogą nawet zmienić nieco kierunek swego lotu i nastawiając błony stosownie, wybierają gałąź, która im zda się odpowiednia. Mają więc możność zmieniania kierunku lotu; widziałem jak w skoku umiały omijać, lecąc łukiem, gruby słup stojący na drodze."

Zasada budowy aparatu lotnego różnych gatunków latających smoków jest taka sama. Płaszczyzny nośne utworzone są przez duże skórne fałdy rozpięte z boków ciała, między przednimi i tylnymi kończynami, wsparte na 5-7 żebrach przedłużonych daleko poza tułów w ten sposób, że podstawową częścią każdego z tych żeber łączą się stawowo, a więc ruchomo, długie poprzeczne wyrostki stanowiące kostny szkielet płaszczyzn nośnych; odpowiednie mięśnie umożliwiają unoszenie ich i opuszczanie; gdy żebra są opuszczone i przysunięte do boków tułowia, błona przylega do ciała, kiedy są uniesione i wyprostowane - błona napina sie tworząc po bokach ciała wielkie w stosunku do drobnych rozmiarów ciała powierzchnie nośne, dzięki którym latające smoki przeskakując z drzewa na drzewo mogą szybować przebywając nawet duże odległości.

Zanotowany rekord wynosi 60 m, zwykle jednak są to krótsze, kilkumetrowe przeloty. Wyruszając w powietrze, jaszczurka rozkłada jak wachlarz błony lotne; najpierw ostro nurkuje, po czym wchodzi w lot szybujący dokładnie pod kątem 22 stopnie i zmierza w kierunku sąsiedniego drzewa; gdy zbliża się do lądowania, zmienia kąt opadania, aby ustawić się głową do góry i wytracić prędkość; ląduje precyzyjnie na stopach. Po dotarciu do drzewa zręcznie wspina się wśród gałęzi.

Najpopularniejszym gatunkiem jest Draco volans. Latające smoki żyją wysoko w konarach drzew. Żywią się owadami, głównie mrówkami. Doskonale maskujące barwy i deseń sprawiaja, że trudno je zauważyć na tle kory drzew. Samice schodzą na ziemię, by złożyć jaja; zwykle składają 2-4 jaja, które zakopują w gruncie. Składanie jaj odbywa się kilkakrotnie w ciągu roku.